Xəbər lenti
"Ağrıyan ürəyimə dəfn etdim səni"
(Atam Eldar Xələfovun əziz xatirəsinə)
Həsrət ruhu pərişan edən ən ağır duyğudur. Sən demə, insanı darıxmaq öldürür. Görmək istəyirsən, səsini eşitmək, nəfəsini duymaq istəyirsən, amma araya ayrılıq girir. Qəribədir, insan doğulur ki, sonda ölümü qucaqlasın.
Darıxıram sənin üçün, ata. Elə darıxıram ki, ruhum canımda pərişan dolaşır. Hər səhər “sabahın xeyir, qızım” sözlərinə həsrət qalmışam. Pəncərənin qabağında oturub yolumu gözləməyin , məni görəndə uşaq kimi sevinməyin, qapını tələsik açıb boynuma sarılmağın üçün darıxmışam.
Səninlə dərdləşirdim, hər sözümü sənə deyirdim. Məsləhət yerim, dərd ortağım, ən etibarlı dostum idin, ata.
26 dekabr 2025- ci il...
Qucağımda gözlərini əbədiyyətə yumdun. O an heç nə dərk edə bilmirdim. Dünya susdu, yalnız ölüm danışdı. Elə danışdı ki, canım yandı. Mən isə acı həqiqətlə barışmaq istəmirdim - üstünü örtürdüm, üşüməyəsən , ayaqlarını ovurdum , qan bədənində dolaşsın. Qardaşım təcili yardım gələnə qədər ürəyinə masaj edir, süni nəfəs verirdi. “Ata” deyə fəryadımız hələ də qulağımdadır, sanki zaman orada dayanıb.
İndi səni görmək üçün məzarlığa gedirəm. O torpaq çox soyuqdur, ata. Əllərim donur. Səsimə səs verən olmur. Səsim yetdikcə, bütün varlığımla “ata” deyə hayqırmaq istəyirəm. Bəlkə o zaman bu ağrı bir az səngiyər, amma səngimir.
Ürəyimdə ağrı var, keçmir. Yaralı qəlbim qaysaq bağlamır. Həsrət var, canımı yandırır. Sən mənim ürəyimin ağrıyan, sızıldayan yerindəsən. Darıxdığım an nəfəsimə qarışırsan. Hər “ata” deyəndə sanki ruhum göyə uzanır.
Mən səni torpağa yox, göz yaşlarıma tapşırmışam. Onlar qurumur, ata.
Və bilirəm, bir gün o isti qucağına yenə sığınacağam. O günə qədər isə çox darıxacağam.
Mənsurə Xələfbəyli
yazıçı
Manevr.az
Həsrət ruhu pərişan edən ən ağır duyğudur. Sən demə, insanı darıxmaq öldürür. Görmək istəyirsən, səsini eşitmək, nəfəsini duymaq istəyirsən, amma araya ayrılıq girir. Qəribədir, insan doğulur ki, sonda ölümü qucaqlasın.Darıxıram sənin üçün, ata. Elə darıxıram ki, ruhum canımda pərişan dolaşır. Hər səhər “sabahın xeyir, qızım” sözlərinə həsrət qalmışam. Pəncərənin qabağında oturub yolumu gözləməyin , məni görəndə uşaq kimi sevinməyin, qapını tələsik açıb boynuma sarılmağın üçün darıxmışam.
Səninlə dərdləşirdim, hər sözümü sənə deyirdim. Məsləhət yerim, dərd ortağım, ən etibarlı dostum idin, ata.
26 dekabr 2025- ci il...
Qucağımda gözlərini əbədiyyətə yumdun. O an heç nə dərk edə bilmirdim. Dünya susdu, yalnız ölüm danışdı. Elə danışdı ki, canım yandı. Mən isə acı həqiqətlə barışmaq istəmirdim - üstünü örtürdüm, üşüməyəsən , ayaqlarını ovurdum , qan bədənində dolaşsın. Qardaşım təcili yardım gələnə qədər ürəyinə masaj edir, süni nəfəs verirdi. “Ata” deyə fəryadımız hələ də qulağımdadır, sanki zaman orada dayanıb.
İndi səni görmək üçün məzarlığa gedirəm. O torpaq çox soyuqdur, ata. Əllərim donur. Səsimə səs verən olmur. Səsim yetdikcə, bütün varlığımla “ata” deyə hayqırmaq istəyirəm. Bəlkə o zaman bu ağrı bir az səngiyər, amma səngimir.
Ürəyimdə ağrı var, keçmir. Yaralı qəlbim qaysaq bağlamır. Həsrət var, canımı yandırır. Sən mənim ürəyimin ağrıyan, sızıldayan yerindəsən. Darıxdığım an nəfəsimə qarışırsan. Hər “ata” deyəndə sanki ruhum göyə uzanır.
Mən səni torpağa yox, göz yaşlarıma tapşırmışam. Onlar qurumur, ata.
Və bilirəm, bir gün o isti qucağına yenə sığınacağam. O günə qədər isə çox darıxacağam.
Mənsurə Xələfbəyliyazıçı
Manevr.az
Xəbəri paylaş
Çox oxunanlar
Son yüklənənlər
Axtarış
Reklam
İqtisadiyyat
Yazarlar
Emil Rasimoğlu
İlqar İlkin
Emil Rasimoğlu
İlqar İlkin
Emil Rasimoğlu
Sorğu
Portalımızı dəyərləndirin.
Çox oxunanlar