Manevr.az xəbər verir ki, ağrıkəsici komponentlər mədə selikli qişasını qoruyan prostaqlandin hormonunun istehsalını azaldır. Bu vəziyyət mədə turşusunun birbaşa mədə divarı ilə təmas etməsinə, nəticədə qastrit, mədə xorası və mədə qanaxması riskinin artmasına səbəb olur. Xüsusilə acqarına və ya uzunmüddətli istifadə həzm sistemində qalıcı zədələrin yaranmasını sürətləndirir.
Dərmanların metabolizə edilmə qabiliyyətinin aşılması hüceyrə ölümünə və kəskin qaraciyər çatışmazlığına zəmin hazırlayır.
Dərmanlar böyrək qan axınını azaldır, bu isə zamanla orqanın süzmə qabiliyyətini itirməsinə və xroniki böyrək xəstəliklərinə yol açır.
Bəzi ağrıkəsicilər qanın laxtalanma meylini artırır və bədəndə natriumun toplanmasına səbəb olur. Bu da qan təzyiqinin yüksəlməsinə və ürək tutması (infarkt) riskinin tətiklənməsinə gətirib çıxarır.
Mütəmadi ağrıkəsici istifadəsi sinir sisteminin ağrı həddində dəyişikliklərə səbəb olur. "Rebound" (geri təpmə) effekti adlandırılan bu vəziyyətdə, dərmanın təsiri keçdikdə sinir sistemi daha şiddətli ağrı siqnalları istehsal etməyə başlayır. Bu da xəstəni daha çox dərman qəbul etməyə məcbur edən bir qapalı dövrə və kimyəvi asılılıq yaradır.
İmmunitet sisteminin reaksiyalarından asılı olaraq; dəri töküntüsü, qaşıntı və tənəffüs çətinliyi kimi allergik hallar ortaya çıxa bilər. Bundan əlavə, ağrıkəsicilərin qansulandıran və ya təzyiq dərmanları ilə birlikdə istifadəsi mövcud müalicələrin təsirini dəyişdirərək gözlənilməz tibbi fəsadlara yol açır.(milli.az)
