Xəbər lenti
Küçələrin taleyini elektron ağaclar yaşayır indi - Cavid Fərzəlinin şeiri
Barmaqlarımda yağışların evi çətirlər oldu
Cavid Fərzəli
***
Günbatımının qızılı kölgəsiyəm,
Evimizin çiyinlərindən boylandım oğlumun addımlarına.
Ay işığının qanı sızır gecənin divarlarından.
“Daş kimi dayanmısan,” dedi oğlum,
“Gəl, oyun oynayaq.”
Sinəmin üstündə bir ev tikdi,
Düzdü ürəyimə yumru oyuncaqlarını.
Gözlərimi pəncərə tək asdı balaca divarlarından.
Telefondan barmaqlarımın dodaqları öpür sarımtıl rəqəmləri.
Corablarımın boğazında ayaqlarım intihar çabalayır.
Tanrıdan gizli nəfəs alırdım,
Sinəmdəki o ev uçmasın deyə.
Boyunu ultrabənövşəyi buludlara bükdüm,
Baxışlarımda cizgi filmi tək asıldı barmaqların.
Necə oldusa, o evi yuxu tutdu,
Oyuncaqların yuxusu qaçdı.
Heyif,
Əyninə divar köynəyi geyindirməyi bacarmadım.
O evi həmişə gözlərimin yerinə qoya bilmədim.
Günəş dişinə çəkdi bozarmış kölgələri.
Səhər həyətdə topu uzağa vurdum –
Ayaqlarımı inandırdım ki,
Oyun bitməyib.
Ayaqqabılarım yolların məzarıdır.
İndi o oyuncaqlar arasında
Qanadı qırıq təyyarə tək uzağam göy üzünə.
Səni tək buraxmaq,
Zeytun ağacını susuz böyütməkdir.
Bel bağlama payızın yaddaşına, oğlum,
Küçələrin taleyini elektron ağaclar yaşayır indi.
Saat əqrəbləri süd dişlərini içir,
Yaşamağı öyrənmək, əllərini unutmaqdır.
Bir uşaq səsi qulağımda iməkləyir:
“Adamlar oyuncağa dönür,
Yuvaların ovuclarında.”
Unutma,
Yumruğunu küçələr savaş üçün böyüdür.
Bağışla,
Barmaqlarımda yağışların evi çətirlər oldu.
Daha doğma güzgülərin addımlarıyla
Yeriməyi unutdum.
Manevr.az
Cavid Fərzəli***
Günbatımının qızılı kölgəsiyəm,
Evimizin çiyinlərindən boylandım oğlumun addımlarına.
Ay işığının qanı sızır gecənin divarlarından.
“Daş kimi dayanmısan,” dedi oğlum,
“Gəl, oyun oynayaq.”
Sinəmin üstündə bir ev tikdi,
Düzdü ürəyimə yumru oyuncaqlarını.
Gözlərimi pəncərə tək asdı balaca divarlarından.
Telefondan barmaqlarımın dodaqları öpür sarımtıl rəqəmləri.
Corablarımın boğazında ayaqlarım intihar çabalayır.
Tanrıdan gizli nəfəs alırdım,
Sinəmdəki o ev uçmasın deyə.
Boyunu ultrabənövşəyi buludlara bükdüm,
Baxışlarımda cizgi filmi tək asıldı barmaqların.
Necə oldusa, o evi yuxu tutdu,
Oyuncaqların yuxusu qaçdı.
Heyif,
Əyninə divar köynəyi geyindirməyi bacarmadım.
O evi həmişə gözlərimin yerinə qoya bilmədim.
Günəş dişinə çəkdi bozarmış kölgələri.
Səhər həyətdə topu uzağa vurdum –
Ayaqlarımı inandırdım ki,
Oyun bitməyib.
Ayaqqabılarım yolların məzarıdır.
İndi o oyuncaqlar arasında
Qanadı qırıq təyyarə tək uzağam göy üzünə.
Səni tək buraxmaq,
Zeytun ağacını susuz böyütməkdir.
Bel bağlama payızın yaddaşına, oğlum,
Küçələrin taleyini elektron ağaclar yaşayır indi.
Saat əqrəbləri süd dişlərini içir,
Yaşamağı öyrənmək, əllərini unutmaqdır.
Bir uşaq səsi qulağımda iməkləyir:
“Adamlar oyuncağa dönür,
Yuvaların ovuclarında.”
Unutma,
Yumruğunu küçələr savaş üçün böyüdür.
Bağışla,
Barmaqlarımda yağışların evi çətirlər oldu.
Daha doğma güzgülərin addımlarıyla
Yeriməyi unutdum.
Manevr.az
Xəbəri paylaş
Çox oxunanlar
Son yüklənənlər
Axtarış
Reklam
İqtisadiyyat
Şou-biznes
Yazarlar
Emil Rasimoğlu
Emil Rasimoğlu
İmarət Cəlilqızı
Emil Rasimoğlu
Emil Rasimoğlu
Emil Rasimoğlu
Cahangir NAMAZOV
Sorğu
Portalımızı dəyərləndirin.
Çox oxunanlar