"Sənin sükutunla görüntülər daşmayacaq, boşluğun sərhədlərindən...."

 Əbdüllətif Mübarək, Misir

Ehtimal

Buğda saplaqları səni nəfəs alır,
Axşamlar üçün hərflərini hörür.
Və mahnılarını qarşılaşdıqları gün oyadır
Onun üzərində, sükut... sakitliyin sürüsü.
Səfərimizə başladığımız yerə get,
Həqiqətən də, çaylar yalnız fraqmentləri saxlayır.
İtirilmiş bir zamana,
Səni seçdiyim zaman ölümümi bağışla,
Etirazla dindarların mərhəmətinə,
Yaranın məskəninə,
Kimsəsizliyin məsafəsinə.
Və sənin dözümün borc almaq idi
Ulduzdan, çökmə gününün ayinlərini.
Sənin içində, şeirlərin alçalması qaçır,
Günəşin doğuşuna doğru.
Və bəzi düzənliklərin üzərində sakitləşirsən
Qorxunun dillərini,
Sənin yelkən açma zamanlarında.
Tənhalığın yanğısını sakitləşdirirsən... şəhərləri,
Və gözə qovuşma göz yaşlarını tökürsən,
Əvvəldən olduğumuz budaqlar,
Ayrılıq diyarı üçün.
Ona yalvarış məktublarını daşıyırıq,
Məhəbbətlə yazmaq üçün,
Sevgilinin fırlanan mahnısını.
Və sən hələ də zəlzələyə and içirsən,
Yeni bir vətən hazırlamaq üçün,
Hansını ki, suallar ah-nalələrində itirdi,
Və mümkünsüz qapılarını qıfılladı
Yola çıxmağa başlayan zaman axınları ilə.
Xatırlamaq məhsullarını heç vaxt tərk etmədin,
Hansını ki, biz söndürürdük.
Sənin sükutunla, görüntülər daşmayacaq
Boşluğun sərhədlərindən.
Və biz...
Boş yerəyik.