Sizin Reklam Burada
Xəbər lenti
16 sentyabr
15 sentyabr
14 sentyabr
BÜTÜN XƏBƏRLƏR

Məlahət Hümmətqızının "ŞOKALAD QUTUSU" və "SƏDAQƏTLİ BÜLBÜL"ü (hekayə)

Tarix: 31-08-2019 09:02     Baxış: 298 A- / A+
Məlahət Hümmətqızının "ŞOKALAD QUTUSU" və "SƏDAQƏTLİ BÜLBÜL"ü (hekayə)


Məlahət Hümmətqızı ixtisasca həkimdi. İnsanların sağlamlığının keşiyində durmaqla yanaşı, bədii yaradıcılıqla da məşğuldu. İlk qələm təcrübələri mətbuatda işıq üzü görüb. Qələmini həm poeziyada, həm də nəsrdə sınayıb. “Atasız dünyam”, “Tənha yuva” adlı şeir kitablarının müəllifidi. 2006-cı ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdü.

Manevr.az Məlahət Hümmətqızının iki hekayəsini oxuculara təqdim edir:

ŞOKALAD QUTUSU

(hekayə)

Rəfiqələrimin təkidilə axır ki, mən də ad günü edəsi oldum. Yaxın dostları, qonşuları, qohumları ad günümə dəvət etdim. Həyətimiz böyük olduğundan evdəkilərlə razılaşdıq ki, ad günümü həyətdə - hovuz başında qeyd edək. Stollar qoyuldu, süfrələr açıldı. Qonaqlar bir-bir gəlməyə başladılar. Məclis artıq qızışırdı. Amma Londonda yaşayan ən yaxın rəfiqəm onların arasnda yox idi. Nəhayət ki, rəfiqəm əlində iri şokolad qutusu gəlib çıxdı. Gözlərim güldü, sevindim. O, mənim şokolad xəstəsi olduğumu bilirdi. Rəfiqəm əlindəki qutunu mənə uzatdı:

-Bunu Londondan gətirimişəm, çox dadlıdı. Xoşuna gəlsə, deyərsən.
Mən:
-Yaxşı, - deyib, təşəkkür etdim.

Qutunun üzərindəki şəkil də çox gözəldi. Ad günüm gecə yarıya kimi davam etdi. Yedik, içdik, çoxlu rəqs etdik, əyləndik. Səhər hədiyyələri açıb baxdım. Xoşuma gələni də oldu, gəlməyəni də. Şokolad qutularını sayanda məətəl qaldım. Düz iyirmi beş dənə bir-birindən gözəl, əlvan qutu vardı. Amma qutuların içində ən gözəli rətifəqimin gətirdiyi şokolad qutusu idi. Qutunun üzərində soyuq London küçələrindən birinin şəkli vardı. Şəkil o qədər cəzbedici idi ki, fikirləşdim ki, şokoladı yedikdən sonra onun üz qabığnı çərçivəyə salıb divardan asacağam. Beləcə, hər gün, şokolad qutularını açıb yeməyə başladım. Lakin gözüm iri London qutusunda qalmışdı.

Bir gün anam:

-Sabah qonşumuz Səkinənin nişanıdı – dedi. – Hədiyyə almışam, üstünə bir şokolad qutusu da qoyub apararıq, kasıb qızdı, qoy hədiyyəmiz yaxşı olsun. Üzük taxılanda, açıb paylayarıq.

-Nə deyirəm, sən necə istəyirsən, elə olsun, - dedim.
Ertəsi gün günorta hazırlaşıb evdən çıxanda, anam dedi:
-Ay qız, qutu yaddan çıxdı, get bir irisini götür, gəl. Gecikirik, oğlan evi gəlib artıq, tez elə.

Mən ayaqqabılarımı çıxarmadan, tələsik evə qalxdım. Qutuları qoyduğum otağa girib şkafı açanda, birdən yadıma düşdü ki, hər gecə bir qutunu açıb yemişəm. Anamın heç xəbəri də olmayıb. Deyəsən, işim lap çətinə düşdü. Bir yandan anam məni tələsdirir, bir yandan da, boş qutular... Yadıma düşdü ki, London qutusuna əl vurmamışam. Başqa çarəm yox idi. Ya anamın danlağını eşitməliydim, ya da qutunu aparmalıydım. Sonuncu dəfə qutunu əlimə aldım, gözəlliyinə bir daha heyran olub sığalladım və vidalaşdım:

-Əlvida, səndən heç ayrılmaq istəmirdim. Neynəyim, qismət beləymiş, - deyib, ah çəkdim.
Birdən elə bil yuxudan ayıldım. Anam aşağıda məni gözləyirdi.
-Ay qız, harada qaldın, gecikirik axı.

Mən London qutusunu götürüb aşağı qaçdım. Anam qutunu görüb:

-Ay qız, bəs sən deyirdin, bu qutunu çox sevirsən? Deyirdin, şəklini divara asacağam. Noldu? Başqa qutu yox idi?
-Yox, hamısını yemişəm. – Az qala ağlayacaqdım.

Anam mat-mat üzümə baxdı:
-Hamısını yemisən? Ay qız, qorxmursan ki, şəkərə tutularsan?

Biz nişan evinə gələndə artıq hamı masa arxasında oturmuşdu. Bir-bir hamıyla görüşdük. Mən Səkinəyə yaxınlaşıb anam alan hədiyyəni və şokolad qutusunu ona uzatdım. Səkinə təşəkkür edib, heyranlıqla qutuya baxdı.

-Nə gözəldi... – dedi. – Bu qutunu haradan almısan? – deyib əzizləyirmiş kimi əlini qutunun üstündə gəzdirdi.

Mən:

-Londondan gəlib, məxsusi sənin üçün, - deyib, qımışdım.
Əslində isə pərt olmuşdum. Bunu gizlətmək üçün məcburi gülümsəyirdim. Gözüm qutuda qalmışdı.

-Bura malı olmadığı bilinir. Heç bizim dükanlarda belə şokalad qutusu görməmişəm. – deyib, qutunu üstündəki hədiyyəylə bərabər, yanındakı hədiyyə dolu masanın üstünə qoydu.

Masanın üstündə başqa qutular da vardı – şirniyyat, konfet qutuları. Fikirləşdim ki, bu qədər hədiyyənin içindən o mənim hədiyyəmi necə tanıyacaq? Çantamdan göz karandaşımı çıxarıb qutunun kənarına adımın baş hərfi ilə imza atdım. Beləliklə, sevimli qutumla həmişəlik vidalaşdım. Həvəssiz masa arxasına keçib oturdum. Axşama qədər yedik, içdik, əyləndik. Üzüklər taxıldı, qutular açıldı, amma mənim şokolad qutumu açmağa heç kimin əli gəlmədi. Kim baxdısa:

-Dəyməyin, bunu gəlin özü açıb yeyər, – dedilər.

Məclis qurtardı, sağollaşıb evə qayıtdıq. Deyəsən, qutuda gözüm qalmışdı. Məclisdə də gözümü ondan çəkə bilmirdim. Nə isə... Günlər beləcə yerini aylara, aylar isə yerini ilə verdi. Beləcə, bir il keçdi. Ad günüm yaxınlaşırdı. Anam:

-Yubileyindi. Restoranda qeyd edək, - dedi. – Sən rəfiqələrini, biz də atanla dost-tanışı çağırarıq, - dedi.

Düzü, etiraz etmədim. Hər dəfə həyətimizdə bir məclis edəndə, əziyyət özümüzə qalırdı. Yuyub-yığışdırmaq vaxtımızı alırdı. Hələ yorğunluğu demirəm. Ona görə anam restoran adı çəkəndə, etiraz etmədim. Səhəri gün dükanları ələk-vələk etdik. Axır ki, əynimizə paltar ala bildik. Düzü, paltarlarımz çox gözəl idi, bu da məni çox sevindirirdi. Nəhayət, ad günüm gəlib çatdı, bütün qonaqları axşam saat 6-ya çağırmışdıq. Anamla mən gözəllik salonundan birbaşa restorana gəlmişdik. Biz restoranın içəri qapsında dayanıb qonaqları qarşılamağa başladıq. Hərə əlində bir hədiyyə ilə gəlmişdi. Mən onlara təşəkkür edib, hədiyyələri qəbul edirdim. Birdən kimsə arxadan əllərilə gözlərimi bağladı. Mən arxaya çevriliəndə, uşaqlıq dostumu, mənə bir il əvvəl Londondan şokolad qutusu gətirmiş Londonda yaşayan və bir ayağı Bakıda olan yaxın rəfiqəmi gördüm. Çox sevindim. Öpüşüb-görüşəndən sonra dedi:

-Gör sənə nə gətirmişəm. İnanmazsan, bir il əvvəl sənə gətirdiyim şokolad qutusu özümə qayıdıb. Əvvəlcə, gözlərimə inanmadım. Çünki bu qutunu öz əllərimlə Londonun ən məşhur dükanından sənin üçün almışdım. Həmin konfetdən Bakıda yoxdu. Fikirləşdim ki, bəlkə kimsə mənim kimi Londondan gətirib bu qutunu? Amma üstündə sənin imzanı görəndə, bildim ki, bu mənim aldığım qutudu.

Rəfiqəm iri sellafan paketdən sevimli qutumu çıxarıb mənə uzatdı.

-Ola bilməz...- tez qutunun ucuna baxdım, həmin qutu idi. – Sağ ol, canım. Heç bilirsən, məni nə qədər sevindirdin? – deyib, rəfiqəmin boynuna sarıldım.

Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Məclis axşama qədər davam etdi. Çox əyləndik. Çox xoşbəxt idim, elə bilirdim, mənə dünyanı bağışlayıblar. Qonaqlar dağılışmadan əvvəl qutunu açıb içindəki gözəlliyə baxdım. Elə bil konfetlər indicə düzülmüşdü. Birini götürüb dadına baxdım. Köhnəlməmişdi, çox ləzzətli idi. Konfetləri qonaqlara payladım.

Ertəsi günü heç ləngimədən şəkilli qutunu götürüb çərçivə satılan dükana getdim. O qədər çərçivə var idi ki, seçə bilmirdim. Nəhayət, ən gözəlini seçdim. Elə oradaca şəkli kəsdirib çərçivəyə saldırdım.

İndi soyuq London küçəsini əks etdirən şəkil otağımın divarından asılıb. Hər baxanda şokolad əhvalatı yadıma düşür, hər dəfə də gülümsəyirəm. Bir də fikirləşirəm ki, əgər bir şeyi çox istəyirsənsə, o gec-tez, bumeranq kimi hərlənib, fırlanıb sənə qayıdacaq. Bu şokolad qutusu kimi... Əldən-ələ gəzdi və nəhayət, doğma sahibinə qayıtdı...


***


SƏDAQƏTLİ BÜLBÜL

(hekayə)

Bahar təzəcə gəlmişdi. Gecədən yağan yağış kəsmişdi. Səhər yuxudan oyanıb eyvana çıxdım. Hava gözəl və xoş idi. Güllərin və çiçəklərin gözəlliyindən və iyindən doymaq olmurdu. Quşlar sanki bir-biriylə yarışırdı. Eyvanda oturub quşların xoş avazlı səslərinə qulaq asmağa başladım. Elə bu vaxt bir bülbülün həyətin ortasındakı hovuzun yanında olan iri palıd ağacının aşağısındakı kiçik budağına qonub üzünü həyətdəki böyük qızılgül koluna tutub həyəcanla oxuduğunu gördüm. Blbülün belə həyəcanla oxumağı demək olar ki, bir neçə dəqiqə çəkdi. Birdən bülbül qızılgülün üstündən sürətlə keçib ləçəyini qoparmaq istəyəndə, qızılgülün ləçəyi onun dimdiyindən yerə düşdü. Bunu görən bülbül də ləçəyin arxasınca yerə enməyə başladı. Diqqətlə bülbülə baxırdım. Birdən diqqət etdim ki, bülbül tərpənmir. Maraqla ayağa qalxdım, irəli gəldim. Gördüyüm mənzərədən çaşıb qalmışdım. Bülbül başını yerə düşən gül ləçəyinin üstünə qoyub hərəkətsiz yatmışdı. Bülbülü ölmüş bilib sarsıldım. Istədim bir az da irəli gedib bülbülü götürüm. Elə bu vaxt sinəsinin qalxıb-endiyini gördüm. Qəfil çırpınıb uçdu.

Diksindim. “Bu nə möcüzədi” deyə, öz-özümə dedim. İrəli gəlib qızılgül ləçəyini götürdüm. Amma nə görsəm, yaxşıdı, ləçəyin üzərində iki damla göz yaşı...

Bir müddət bülbülü görmədim. Onu yenə görmək, səsini eşitmək istəyirdim. Nəhayət, bir gün o bülbülü bir də gördüm. Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Deyəsən, o da məni tanımışdı. Eyvandan bülbülə baxanda gördüm ki, bülbül bu dəfə həyəcanla oxuyur. Bülbülün ötməsi getdikcə çığırtıya çevrilirdi. Bülbülün həyəcanı elə bil mənə də keçmişdi. O niyə çığırır deyə düşündüm. Birdən bülbül mənə sarı uçdu, başımın üstündə dövrə vurub yaxınlıqdakı ağaca doğru şığıdı.

Elə bil nəsə məni silkələdi. Bildim ki, bülbülə nəsə olub. Həyətə endim. Bülbül ürəklənib dövrəmdə uçmağa başladı. Elə hey başıma fırlanır, uçub nar kolunun yanındakı ağaca qonur, yenə qayıdıb ətrafımda dövrə vururdu. Sanki mənə nəsə demək istəyirdi, məni harasa aparmaq istəyirdi. Onun uçduğu tərəfə getdim. Dəhşətə gəldim. Bülbül burada yuva qurubmuş. Yuvada ətcə balalar cikkildəşir, bir koramal ilan da onlara tərəf sürünürdü. Özümü itirmədim. Tövləyə tərəf qaçıb beli götürüb geri qayıtdım. İlan məni görən kimi dilini çıxardı. Elə bil təhlükəni hiss etmişdi, cəld qıvrılıb yerə düşdü. Bülbül hələ də həyəcanla dövrə vurur, çığırırdı. Sanki mənə “İlanı öldür, öldürməsən, qayıdıb balalarımı yeyəcək” demək istəyirdi. Əlimdəki beli tez ilanın başına endirdim. Koramalın başı gövdəsindən ayrıldı. Dərin çala qazıb ilanı basdırdım. Bir ovuc dən gətirib bir az yuvaya, bir az da yerə səpib onları seyr etdim. Bülbül sakitləşmişdi, daha çığırmırdı. Sonra oradan çıxıb getdim.

Aradan bir neçə saat keçmişdi. Həyətə düşdüm. Bülbül uçub gəldi, dimdiyində nəsə vardı, torpağa qonub, yenidən pərvazlandı, yuva qurduğu ağaca qonub cəh-cəh vurmağa başladı. Yaxınlaşıb bayaq bülbülün qonduğu yerə baxdım.Yerdə tək bircə dənə gənəgərçək toxumu vardı. Ürəyimə gəldi ki, bülbül ona etdiyim yaxşılığın əvəzini vermək istəyib. Toxumu torpağa basdırdım. Bir neçə aydan sonra o yerdə kiçik bir gül kolu boy atmışdı. Zərif güllərin rayihəsi ətrafı bürümüşdü.

Bülbüllə dostlaşmışdıq. Hər gün bülbülün yuvasına bir ovuc dən tökürdüm. Bülbül də əvəzində cəhcəh vurub ruhumu oxşayırdı.

Məlahət Hümmətqızı

Manevr.az








Adınız:*
E-Mail:
Şərhiniz:
Qalın mətn Maili mətn Vurğulanmış mətn Silinmiş mətn | Sol kənar üzrə düzləşdir Mərkəz üzrə düzləşdir Sağ kənar üzrə düzləşdir | Təbəssümlərin əlavə edilməsi Renk Seç | Gizli mətn Sitatın əlavə edilməsi Seçilmiş mətni kiril əlifbası transliterasiya ilə dəyişdir Spoiler Ekle
Sorğuya cavab yazın:
Saytımızın adının yazın
Cavabınız:*
Kodu yazın: *



Çox oxunanlar




Son yüklənənlər


Axtarış

Reklam

İqtisadiyyat
Media
Ədəbiyyat
İdman
Kriminal
Şou-biznes
Elan
Yazarlar
Təqvim

«    Sentyabr 2019    »
BeÇaÇCaCŞB
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
Sorğu


Portalımızı dəyərləndirin.
Çox gözəl portaldı
Yaxşı portaldı
Yaxşıdı ...anma...
Yaxşı ola bilər
Xoşlamadım



Çox oxunanlar